Als u het mij vraagt, lijkt het op het eerste gezicht beter. Straks zal tijdens de audits, of beter gezegd inspecties, de nadruk worden gelegd op het product, ofwel de kwaliteit van repareren. Op zichzelf is dat helemaal geen verkeerde zaak, maar ik denk dat we straks tegen een aantal zaken aan gaan lopen die uiteindelijk niet zo bedoeld waren (ten minste daar ga ik van uit).

Het uitgangspunt bij de nieuwe norm is repareren volgens de voorschriften van de fabrikant. Daar is iets voor te zeggen. Aan de andere kant, volgens fabriekseisen repareren kan kostenverhogend werken en dat wil de betalende partij niet, zo ook de reparateur niet. Dus wat te doen? In overleg met de expert komt de reparateur er best uit, en het zal in veel gevallen best afwijken van de nieuwe FOCWA-norm. Ik denk dat we beter kunnen luisteren naar de verzekeraar of andere opdrachtgever, dan naar de FOCWA…..

Maar hoe komt zo’n nieuwe norm nu tot stand? De “oude” KZS was afgeleid van de ISO-9001 en was dus een systeemcertificering. Je moest aangeven welke systematiek je gebruikte om een auto goed gerepareerd te krijgen.

Het slechte aan de KZS heb ik altijd gevonden dat het invulwerk in je systeemcertificering al gedaan is. Dus met andere woorden, in de KZS heb je veel minder ruimte voor eigen inbreng dan in de ISO-9001.
In 2004 werd de Eurogarant borging geintroduceerd die weer was afgeleid van de KZS. Ik zal u maar niet vertellen wat ik daarvan vond. En wat schetst vervolgens mijn verbazing? De nieuwe “Hiqure” norm is door de Raad voor Accreditatie geaccrediteerd op basis van de NEN-45011 (productcertificatie) in plaats van de NEN-17021 (systeemcertificering). Dat heeft dus de consequentie dat bestaande ISO-9001, ISO-14001 of andere systemen in het geheel niet te combineren zijn met Hiqure. Dat kan dus kostenverhogend werken.

Ook is het zo dat de Hiqure norm werkt met een ja/nee structuur. Net als de Eurogarant borging. Het is ja of nee. De Dekra inspecteurs zijn er ondertussen ook wel achter gekomen dat het zo niet werkt. Er zit een heel groot grijs gebied tussen ja en nee, dus het vergt een stukje kennis, kunde en inlevingsvermogen om de goede keuze aan te kruisen. Over het algemeen gaat dat wel goed.
Maar als we het product inhoudelijk gaan beoordelen, dus de reparatie, wordt het een stuk lastiger om het grijze gebied juist te beoordelen. Immers, inspecteurs die dezelfde kennis hebben als onze ambachtslieden zijn er bijna niet.

Zolang alles met “ja” wordt ingevuld hoor je ons niet, bij “nee” kan er een interessante discussie losbarsten die zijn weerga niet kent. Hoe de beoordeling in de praktijk gaat uitpakken is afhankelijk van de interpretatie door de inspecteurs. Tot die tijd wachten we gewoon af.